Wenezuela zmierza do sankcji naftowych w nowej kadencji Trumpa: czego się spodziewać?

Ostatnie sondaże pokazują, że Wenezuelczycy zdecydowanie sprzeciwiają się sankcjom, a 65% z nich jest przeciwnych tym, które zostały wprowadzone w pierwszej kadencji Trumpa.

Tak powszechny sprzeciw jest wyrazem istotnego punktu widzenia: mieszkańcy uważają, że ostrzeżenia przynoszą więcej bólu niż rozwiązań.

W tym kontekście ekspert polityczny Pablo Quintero wyjaśnił, że rośnie niezadowolenie ludzi, twierdząc, że sankcje nie tylko doprowadziły do kryzysów humanitarnych, ale także wywołały poczucie porzucenia u ludzi, którzy nie widzą żadnych postępów w swoich warunkach życia.

Twierdził, że ludzie stali się ofiarami pośrednimi w walce politycznej, w której nie brali udziału.

Skuteczność sankcji: niepewna strategia

Sankcje gospodarcze – stosowane głównie jako jednostronne środki przymusu – są popierane przez wiele partii politycznych w Wenezueli, zwłaszcza przez przywódców opozycji, jako strategia wprowadzenia zmian.

Jak jednak twierdzi Quintero, sankcje te przyniosły więcej nieszczęścia niż zmianę polityczną.

Konsumpcja towarów spada, a obywatele nie są już skłonni wydawać pieniędzy na produkty, które nie odpowiadają ich potrzebom.

Badania nad skutkami takich sankcji wykazały, że prowadzą one do recesji gospodarczej i strategicznych błędów ze strony ich zwolenników.

Wraz z rosnącym naciskiem na zniesienie sankcji, Wenezuelczycy domagają się dyskusji bez narzucania im konkretnych rozwiązań, która uwzględniałaby ich potrzeby i wizję kraju.

W niedawnym oświadczeniu prezydent Nicolás Maduro powiedział, że Wenezuela jest gotowa „wytrzymać kolejne sankcje”.

Tymczasem boliwar stracił w ostatnim kwartale 2024 r. ponad 30% swojej wartości w stosunku do dolara, a Wenezuelskie Obserwatorium Finansowe podaje, że wskaźnik inflacji w kraju osiągnął w 2024 r. poziom 85%, co czyni go jednym z najwyższych w Ameryce Łacińskiej.

Powierzchnia polityczna i orędownictwo sankcji

Środowisko polityczne wokół sankcji przypomina scenę, na której występują światowi aktorzy, w szczególności administracja Donalda Trumpa, która była główną siłą stojącą za światowymi zakazami handlowymi, zawartymi w rozporządzeniu 13808, nałożonym na państwowe przedsiębiorstwo PDVSA.

Ważną rolę w kształtowaniu lokalnej narracji politycznej, która łączyła przywódców politycznych z tymi politykami, odegrały również Organizacja Państw Amerykańskich (OAS) i Stany Zjednoczone.

Według Quintero ta grupa i powiązane z nią tytuły nie odzwierciedlają rzeczywistych doświadczeń Wenezuelczyków.

Działania mające wpływ na rząd zaszkodziły również gospodarce, co obecnie wywiera presję na obywateli.

„Koszt tej strategii politycznej był wysoki, a zbyt wielu Wenezuelczyków stało się ofiarami globalnego konfliktu i wewnętrznych zamieszek” – powiedział Quintero.

Quintero ocenia również trudną rzeczywistość, w której zwykłe osoby obciążone są ograniczonymi możliwościami ekonomicznymi, podczas gdy ich władcy angażują się w grę polityczną.

Całkowicie nowy poziom skandalu i odpowiedzialności

Sytuacja pogorszyła się w czerwcu 2023 r., gdy sankcje stały się tematem wiadomości, a Donald Trump wygłosił kontrowersyjne oświadczenie dotyczące wenezuelskiej ropy naftowej na spotkaniu Republikanów w Karolinie Północnej, dodając, że gdyby został wybrany, rozważyłby interwencję wojskową.

Quintero twierdzi, że te komentarze nie tylko analizują głębię sytuacji, ale także jeszcze bardziej odsuwają naród wenezuelski.

Takie nastroje przyczyniają się do większej gry politycznej, w której napęd wojskowy może być realistycznym sposobem na krzywdzenie biednych ludzi pod pretekstem pomocy humanitarnej.

Ten światopogląd zyskał nowe życie i promuje narrację, która pozwala siłom zagranicznym ingerować w sprawy kraju.

Śledztwo w sprawie skandalu: najpierw dialog, a następnie zasada koncepcji

Wraz z narastającymi kosztami sankcji gospodarczych i debatami na temat opcji militarnych, rozwiązanie problemu zmiany sytuacji staje się coraz bardziej oczywiste.

Według Pabla Quintero, moment przełomowy nastąpi, gdy zmienimy podejście do komunikacji i uczynimy to widocznym poprzez żądania Wenezuelczyków i różne punkty widzenia jednostek politycznych, niezależnie od ich postawy lub poparcia.

Jego przenikliwa wizja zakłada znalezienie drogi do rozwoju poprzez skupienie wysiłków na promowaniu cech gospodarczych, które przynoszą korzyści obywatelom kraju, zamiast na niepokojących skutkach sankcji.

Blokada gospodarcza i sankcje sektorowe w Wenezueli

Nakładane na Wenezuelę sankcje gospodarcze, w szczególności te dotyczące ropy naftowej, złota i górnictwa, a także zamrożenie aktywów Banku Centralnego, pogłębiły już istniejący kryzys gospodarczy i humanitarny.

Według raportu opublikowanego przez sprawozdawcę ONZ, te ograniczenia miały znaczący wpływ na generowanie dochodów i dostęp do niezbędnych zasobów, w tym do opieki zdrowotnej, edukacji i usług publicznych.

Według badania przeprowadzonego w lutym 2024 r. przez Fedecámaras (wenezuelską izbę przemysłową), aż 81% wenezuelskich przedsiębiorstw zgłosiło, że sankcje utrudniają ich działalność, a najbardziej zauważalną konsekwencją jest niemożność zakupu niezbędnych materiałów i zatrudnienia wykwalifikowanej siły roboczej, co dodatkowo szkodzi sektorowi energetycznemu.

Kryzys zdrowotny i problemy z mobilnością

Sektor zdrowia staje się coraz bardziej trudny, a głównym powodem tego jest ucieczka personelu i brak dostaw sprzętu medycznego, takiego jak szczepionki i środki diagnostyczne.

Ze względu na prawo obywateli do opieki zdrowotnej niedobory w tej dziedzinie są większe niż kiedykolwiek wcześniej.

Ponadto blokada swobody transportu i problem z benzyną, która jest głównym paliwem wykorzystywanym do dojazdów do pracy, to dwa z najpoważniejszych problemów, jakie deszcz powoduje w zakresie mobilności ludzi.

Ten problem transportu, szczególnie w przypadku rdzennych mieszkańców, poważnie ogranicza ich możliwość uczestniczenia w życiu społecznym i korzystania z niezbędnych usług.

Ważne jest, aby zauważyć, że jeszcze przed nałożeniem sankcji Wenezuela doświadczała ekstremalnej katastrofy gospodarczej i społecznej w wyniku politycznych decyzji rządzącego kraju.

Wszystkie te kwestie podkreślają ciągłe naciski i zagrożenia, jakie dodatkowe sankcje przyniosłyby już i tak osłabionej gospodarce i pogarszającej się sytuacji politycznej.