Dlaczego Indie nie osiągną celu w zakresie zielonego wodoru do 2030 r.

Ambitne podejście Indii do gospodarki opartej na zielonym wodorze napotyka obecnie na znaczne przeszkody, a niedawna ocena amerykańskiego think tanku energetycznego podkreśla krytyczne przeszkody w jej postępie.

Sedno problemu tkwi w rozczarowująco powolnym tempie oddawania projektów do użytku.

To opieszałość przypisuje się przede wszystkim dwóm wyzwaniom: po pierwsze, wszechobecnemu brakowi infrastruktury wspierającej, a po drugie, utrzymywaniu się niejednoznacznych i niepewnych sygnałów popytu od potencjalnych odbiorców.

Niekorzystna infrastruktura i popyt

Deficyt infrastruktury obejmuje kilka kluczowych obszarów, w tym niezbędne zaopatrzenie w energię odnawialną o dużej mocy potrzebną do zasilania elektrolizerów, rozwój specjalistycznych rurociągów i magazynów do transportu i przechowywania lotnego wodoru oraz infrastrukturę portową zdolną do obsługi projektów ukierunkowanych na eksport.

Bez solidnego i wzajemnie połączonego łańcucha dostaw projekty napotykają opóźnienia w budowie i eksploatacji, co sprawia, że zamknięcie finansowe jest wyzwaniem.

Co więcej, brak wyraźnego, zaangażowanego, długoterminowego popytu stwarza istotną przeszkodę inwestycyjną.

Branże takie jak rafineria, nawozy i stal, które są najbardziej prawdopodobnymi pierwszymi konsumentami zielonego wodoru (lub jego pochodnej, zielonego amoniaku), nie podpisały jeszcze ostatecznych umów na zakup na dużą skalę.

Chociaż zainteresowanie inwestorów jest duże, 94% planowanych mocy produkcyjnych w zakresie zielonego wodoru w kraju jest wciąż dopiero na etapie ogłaszania, podał w nocie Instytut Ekonomii Energii i Analiz Finansowych (IEEFA).

Zostało to przypisane wyższym kosztom, które są głównym czynnikiem odstraszającym potencjalnych nabywców, zgodnie z raportem Reutersa.

Indyjska misja zielonego wodoru

Rząd Indii zainicjował ambitną Narodową Misję Zielonego Wodoru w 2023 roku, przeznaczając na ten cel pokaźny budżet w wysokości 197 miliardów rupii, co odpowiada około 2,2 miliarda dolarów.

Głównym celem tej misji jest uczynienie Indii globalnym centrum produkcji i eksportu zielonego wodoru, kluczowego elementu globalnej transformacji w kierunku czystszych źródeł energii.

Podstawowy cel produkcyjny wyznaczony przez misję to 5 milionów ton metrycznych rocznie (MMTPA) zielonego wodoru do 2030 roku.

Inicjatywa ta ma na celu nie tylko zaspokojenie krajowych potrzeb przemysłowych w zakresie czystych paliw, ale także znaczne zmniejszenie zależności od importowanych paliw kopalnych, zwiększając w ten sposób bezpieczeństwo energetyczne i zmniejszając emisję dwutlenku węgla.

Wysoki rangą urzędnik z departamentu czystej energii stwierdził w tym tygodniu, że Indie nie osiągną tego celu do 2032 roku.

IEEFA podała, że Indie mają 158 projektów w fazie rozwoju, ale tylko 2,8% jest operacyjnych, a 0,1% w budowie (stan na sierpień).

Podczas gdy ogłoszone projekty wynoszą łącznie 11,2 MMTPA – ponad dwukrotnie więcej niż zakładano – IEEFA zauważyła, że słaby popyt, wraz z nieodpowiednimi obiektami magazynowymi i transportowymi, hamuje postęp.

Perspektywy na przyszłość i zalecenia

Szacuje się, że całkowite zapotrzebowanie na wodór w Indiach osiągnie 15–20 MMTPA do 2030 r.

W nocie wskazano, że zielony wodór może potencjalnie zaspokoić od 25% do 33% tego popytu, pod warunkiem, że środki polityczne skutecznie zachęcają do jego przyjęcia w sektorach takich jak stal, chemikalia, transport i do celów eksportowych.

Aby obniżyć koszty i przyspieszyć adopcję, w raporcie zaleca się takie środki, jak obowiązkowe umowy zakupu wodoru, łączenie popytu i tworzenie hubów wodorowych ze wspólną infrastrukturą.

Charith Konda, specjalista ds. energii w IEEFA, cytowany przez agencję Reuters w raporcie: