Spadek cen ropy nie potrwa; rynki spot wskazują na skok mimo rozejmu z Iranem

Jeśli dostawy z Zatoki Perskiej pozostaną zablokowane, oczekuje się ponownego wzrostu cen ropy. 

Eksperci uważają również, że ceny prawdopodobnie nie spadną znacznie poniżej poziomów z tego tygodnia. 

Wcześniej w tym tygodniu ceny ropy odnotowały najsilniejszy spadek od 2020 r. w reakcji na dwutygodniowe porozumienie o zawieszeniu broni między USA a Iranem. 

„Jeśli cieśnina zostanie ponownie otwarta, można oczekiwać spadku cen. Jednak ceny raczej nie zejdą znacząco poniżej tego tygodniowego minimum” — powiedział Carsten Fritsch, analityk surowcowy w Commerzbank AG. 

Ryzyka tranzytu i nowe opłaty utrudniają ponowne otwarcie cieśniny

Eksperci wskazali, że w cenach obecna jest premia za ryzyko ze względu na niepewność co do bezpieczeństwa statków przejeżdżających przez Cieśninę Ormuz, nawet jeśli zostanie ona w pełni otwarta. 

Iran wprowadza nowe regulacje, np. wymóg uzyskania zgody na tranzyt cieśniny. Dyskutuje się też o nałożeniu opłaty tranzytowej, która może wynieść nawet $2 million za tankowiec.

Analitycy Rystad Energy stwierdzili, że opłata tranzytowa będzie miała wokół siebie „dyplomatyczną otoczkę”, nawet jeśli ubezpieczyciele i armatorzy będą wymagać dowodów bezpieczeństwa dla swoich statków. 

„Nawet w ciągu tych dwóch tygodni oczekuje się, że aktywność wznowi się w sposób stopniowy, a nie natychmiastowy” — napisali analitycy Rystad w komentarzu przesłanym e-mailem. 

W nadchodzących dniach uwaga skupi się na ruchu przez Cieśninę Ormuz, ponieważ ryzyko ataków dronów ze strony Gwardii Rewolucyjnej pozostaje wysokie. 

Szczególną uwagę zwraca wysoki poziom chińskich importów ropy naftowej po marcowym zamknięciu Cieśniny Ormuz, zwłaszcza w porównaniu z wolumenami przerobu ropy.

Powszechne niedowierzanie wobec porozumienia o zawieszeniu broni jest widoczne: podobno od początku kruchego rozejmu w środę w nocy wypłynęła jedynie niewielka liczba statków, mimo że rozejm był już wielokrotnie naruszany.

Firmy żeglugowe ostrożne

Zachodnie linie żeglugowe i firmy tankowcowe domagają się gwarancji bezpieczeństwa i w swoich publicznych oświadczeniach zachowują powściągliwość.

Tymczasem Maersk, drugi co do wielkości operator kontenerowy na świecie, poinformował na początku tygodnia, że potrzebuje większej jasności i nie ma jeszcze pełnej pewności morskiej co do tranzytu przez tę drogę wodną. 

Rolf Habben-Jansen, CEO niemieckiej linii żeglugowej Hapag-Lloyd, powiedział klientom w środę, że jest za wcześnie, aby ocenić, jak duży ruch będzie mógł korzystać z tej kluczowej drogi wodnej. Ostrożnie zaznaczył, że pełne przywrócenie sieci zajmie co najmniej sześć tygodni, nawet jeśli niektóre statki wkrótce opuszczą Zatokę.

Powyższy scenariusz zakłada, oczywiście, że wrogości nie zostaną wznowione po zakończeniu zawieszenia broni. 

Tymczasem dane firmy Kpler, specjalizującej się w monitorowaniu ruchu statków, wskazywały, że tuż przed wejściem w życie zawieszenia broni w Zatoce „utknęło” 187 załadowanych tankowców.

Przewożony wolumen ropy naftowej i produktów naftowych wynosi 172 mln baryłek. Według wyliczeń Commerzbanku ta ilość odpowiada mniej więcej typowemu 8–9-dniowemu wolumenowi tranzytowemu przez cieśninę przed blokadą.

Ponadto Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) ostrzegła, że opłata tranzytowa nałożona przez Iran stworzyłaby niebezpieczny precedens, a także prezydent USA Donald Trump sprzeciwił się takiej opłacie. 

Rozbieżność między rynkiem terminowym a fizycznym

Jeżeli i kiedy cieśnina zostanie ponownie otwarta, proces stopniowego przywracania ruchu będzie miał istotne konsekwencje dla rynków ropy, tworząc rozbieżność między rynkiem terminowym a fizycznym. 

Na przykład po ogłoszeniu dwutygodniowego zawieszenia broni rynek terminowy niemal natychmiast zadziałał, wyceniając ulgę, podczas gdy wskaźniki fizyczne nadal wykazywały ostrożność, według Rystad. 

Mimo spadku ceny spot Brent, kluczowe wskaźniki rynkowe wskazują na utrzymującą się napiętość. Natychmiastowe różnice cen fizycznych (differencjały) mają pozostać mocne, stawki za przewóz tankowcami są podwyższone, a nabywcy ropy kwaśnej wciąż płacą premię. 

Ta premia wynika z niedoboru podaży globalnej poza regionem Zatoki, co daje poczucie bezpieczeństwa dostaw. 

Ta rozbieżność podkreśla, że spadek postrzeganego ryzyka geopolitycznego niekoniecznie przekłada się na szybkie zmniejszenie ryzyk operacyjnych na rynku ropy, według norweskiej firmy zajmującej się wywiadem energetycznym.

Kontrakty terminowe odnotowałyby najszybszą i najsilniejszą reakcję w scenariuszu eskalacji, przede wszystkim dlatego, że ich wycena odzwierciedla prawdopodobieństwo, opcjonalność i strach, według Rystad Energy.

Najwyższą premię obserwuje się zwykle na przedniej części krzywej terminowej. To tam handlowcy dyskontują ryzyka takie jak natychmiastowe zakłócenie podaży, ingerencje w tankowce, opóźnienia przez Cieśninę Ormuz oraz możliwość szerszego konfliktu militarnego w regionie, stwierdzili analitycy Rystad. 

Te trajektorie oznaczają więcej niż tylko utracone baryłki; sygnalizują, jak rynek wycenia czas, nieprzewidywalność oraz rosnące prawdopodobieństwo, że zakłócenie rozszerzy się poza krótkie, izolowane zdarzenie.