Złoto może osiągnąć $17,250, gdy dolar straci status rezerwowy: Pierre Lassonde

Weteran branży wydobywczej Pierre Lassonde powiedział, że globalny system finansowy przechodzi strukturalną zmianę, która w ciągu najbliższych trzech lat może doprowadzić do wzrostu cen złota do $17,250 za uncję, gdy dolar stopniowo traci rolę głównej światowej waluty rezerwowej.

W wywiadzie dla Kitco News współzałożyciel Franco-Nevada i były prezes Newmont Mining argumentował, że dzisiejsze otoczenie makroekonomiczne przypomina okres stagflacji z lat 70., choć z istotnie wyższymi poziomami dźwigni i zadłużenia suwerennego.

Rosnące zadłużenie i inflacja wzmacniają perspektywy dla złota

Lassonde porównał obecne tło gospodarcze do późnych lat 70., kiedy ceny złota gwałtownie rosły w miarę jednoczesnego wzrostu inflacji i stóp procentowych.

Podkreślił jednak, że skala obecnego zadłużenia USA tworzy znacznie bardziej kruche środowisko finansowe.

„The total debt in 1981, when Reagan was first elected, was $1 trillion,” powiedział Lassonde. „Today, that’s the amount of money that the US has to pay in interest every year because the total debt is approaching now $40 trillion.”

Skumulowane krajowe zadłużenie brutto USA wynosi obecnie blisko $39 trillion, podczas gdy prognozy Congressional Budget Office pokazują, że koszty odsetek netto stanowią w tym roku fiskalnym niemal 14% wydatków federalnych.

Lassonde twierdził, że utrzymujące się deficyty i wyższe koszty pożyczek zmuszają Federal Reserve w praktyce do monetyzacji długu publicznego.

„With the US budget deficit projected to exceed 7.9% of GDP,” stwierdził, Fed w praktyce „monetizes the debt and printing dollars.”

„I reiterate that my $17,250 gold price is as solid as can be,” oświadczył Lassonde. „Jestem przekonany, że zobaczymy to w ciągu następnych... trzech lat.”

Banki centralne przyspieszają odejście od dolara

Według Lassonde’a jednym z kluczowych czynników napędzających rajd złota jest szersza zmiana w globalnym systemie rezerwowym, gdy kraje coraz częściej dywersyfikują rezerwy poza dolara amerykańskiego.

„Gold, 90% of the time is a commodity, but 10% of the time it’s the currency of last resort,” wyjaśnił Lassonde. „When the dollar doesn’t perform its role as currency of last resort, guess what? Gold takes its place, and that’s what’s happening right now.”

Wskazał na działania Chin mające na celu budowę alternatywnej infrastruktury płatniczej poza amerykańskim systemem finansowym, argumentując, że takie systemy szybko się rozwijają.

Najnowsze dane banków centralnych potwierdzają utrzymującą się akumulację złota.

The People's Bank of China reported that its official gold reserves rose to 74.64 million troy ounces at the end of April 2026, marking the country’s 18th consecutive month of declared gold purchases.

Lassonde dodał również, że odkrywanie cen coraz częściej przesuwa się w kierunku Shanghai Gold Exchange, ponieważ silny popyt detaliczny wpływa na wycenę fizycznego złota.

Akcje spółek wydobywczych niedoszacowane mimo rekordowych marż

Lassonde twierdził, że akcje firm wydobywczych złota pozostają znacząco niedoszacowane, mimo historycznie wysokich marż operacyjnych wynikających ze wzrostu cen kruszcu.

„Most of the miners today... have total cost-in of $1,500, $1,600,” zauważył Lassonde.

Dane branżowe pokazują, że średnie all-in sustaining costs w sektorze wydobywczym wynoszą obecnie około $1,450 za uncję.

Przy obecnych cenach złota producenci generują historycznie wysokie marże.

„Well, on $4,600, that's $3,000 an ounce margin,” powiedział Lassonde. „Pomyślcie: jeśli złoto pójdzie do 17,000, marże powiększą się pięciokrotnie. Nic z tego nie jest uwzględnione w cenie akcji. Nic.”

Pochwalił spółki wydobywcze za utrzymywanie bardziej zdyscyplinowanych strategii alokacji kapitału, w tym dywidend, skupu akcji oraz finansowania wzrostu z własnych środków zamiast agresywnych przejęć.

„This is the first time ever that I've seen buybacks in the gold space,” stwierdził Lassonde.

Lassonde skrytykował także kanadyjskie fundusze emerytalne za przeznaczanie ograniczonego kapitału na krajowe akcje i spółki wydobywcze, nazywając tę sytuację „oskarżeniem” wobec zarządzających funduszami.

Patrząc w przyszłość, utrzymywał, że obecne otoczenie reprezentuje pełny cykl wydobywczy, a nie chwilowy rajd cenowy.