Rezygnacja Keira Starmera wstrząsa funtem i giltami; FTSE niewzruszony

Brytyjski premier Keir Starmer powiedział, że zrezygnuje w poniedziałek, kończąc niecałe dwuletnie urzędowanie i kierując Wielką Brytanię w stronę siódmego premiera w ciągu dekady.

Dla rynków ogłoszenie nie było jednak błyskawicznym zaskoczeniem.

Presja na Starmera narastała od miesięcy, a powrót Andy'ego Burnhama do Westminsteru już skłonił inwestorów do wycenienia zmiany na szczycie.

Wyraźniejszy obraz to rozbieżna reakcja: funt osłabił się, gilty pozostały pod presją, a indeks FTSE 100 prawie się nie poruszył.

Rezygnacja półoczekiwana, lecz odczuwalna

Funt osunął się poniżej $1.32 po raz pierwszy od trzech miesięcy, gdy handlujący szybko zaczęli wyceniać kolejny etap walki o przywództwo w Partii Pracy.

Funt stracił około 0.3% i znajdował się w rejonie $1.319, podczas gdy rentowność 10-letnich gilts utrzymywała się wokół 4.85%, wciąż blisko najwyższych poziomów od 2008 r. i powyżej kosztów pożyczania porównywalnych krajów G7.

To zestawienie mówi wiele. Sama rezygnacja była powszechnie oczekiwana, ale potwierdzenie skonkretyzowało premię za ryzyko, które inwestorzy przypisywali aktywom brytyjskim.

Zmiana premiera oznacza nowe pytania o politykę fiskalną, wydatki publiczne i to, czy następny lider pozostanie w ramach ścisłej polityki budżetowej kanclerz Rachel Reeves.

„Taki poziom politycznych roszad coraz bardziej niepokoi inwestorów o spójność polityki gospodarczej” – napisała Susannah Streeter z Wealth Club w nocie rynkowej.

Indeks FTSE 100 już w zeszłym tygodniu stracił około 1% w oczekiwaniu na turbulencje. W poniedziałek jednak indeks blue‑chip był praktycznie niezmieniony, wokół 10,358.

Tego spokoju nie należy mylić z zaufaniem do Westminsteru. Odzwierciedla on nietypową strukturę rynku referencyjnego Wielkiej Brytanii.

Dlaczego FTSE 100 jest niewrażliwy

FTSE 100 nie jest czystą ekspozycją na brytyjską gospodarkę. Wiele jego największych spółek osiąga większość przychodów za granicą, szczególnie w sektorach energii, wydobywczym, farmaceutycznym, dóbr konsumpcyjnych i usług finansowych.

Słabszy funt może nawet zawyżać te przychody wyrażone w dolarach po przeliczeniu ich z powrotem na funta.

To tłumaczy, dlaczego akcje brytyjskie nie reagują jak gilty czy funt. Rynek obligacji skupia się na krajowej wiarygodności fiskalnej.

Funt reaguje na niepewność polityczną. FTSE patrzy na zewnątrz.

Andreas Lipkow, główny analityk rynkowy w CMC Markets, powiedział, że inwestorzy „wciąż przypisują większą wagę wydarzeniom w negocjacjach USA‑Iran niż krajowemu szumowi politycznemu”, według Investing.com.

Dodał, że rynki pozostają bardziej skoncentrowane na cenach energii i globalnym nastroju ryzyka niż na krótkoterminowej niepewności w Westminsterze.

Ta różnica ma znaczenie: jeśli postępy w rozmowach USA‑Iran zmniejszą obawy o podaż ropy i inflację, mogą wesprzeć globalne akcje nawet przy pogarszającej się sytuacji politycznej w Wielkiej Brytanii.

FTSE 250, mający większą ekspozycję krajową, jest bardziej podatny na wyższe koszty zadłużenia, słabszy popyt konsumencki i ewentualne spowolnienie wzrostu w Wielkiej Brytanii.

Technicznie rzecz biorąc, FTSE 100 również znajduje się w konsolidacji, a nie w stanie paniki.

Analitycy z AskTraders wskazali obszar 10,570 jako kluczowy poziom, który trzeba przełamać, zanim indeks odzyska impet wzrostowy.

Niepewność polityczna może nie wystarczyć, by wywołać wyprzedaż, ale wciąż ogranicza apetyt na ryzyko.