Czy Wall Street zostało tak często ratowane, że nie potrafi wycenić kryzysu?

Minęły dwa miesiące od rozpoczęcia przez Stany Zjednoczone najważniejszej operacji wojskowej od czasów Iraku.

Ceny ropy wzrosły o ponad 55%, a MFW obniżył swoją światową prognozę wzrostu.

Równocześnie S&P 500 właśnie zamknął sesję powyżej 7,000 po raz pierwszy w historii. Indeksy amerykańskie rosną.

Ta sprzeczność wyjaśnia, co dzieje się na świecie, a to, co dzieje się na Wall Street, może być najważniejszą finansową historią 2026 roku.

Skala szoku podaży

Po prawie dwóch miesiącach wojny najważniejsi przywódcy zostali wyeliminowani, sojusznicy poróżnili się, Cieśnina Ormuz została zamknięta, a szoki energetyczne zagrażają gospodarkom na całym świecie.

Ropa Brent skoczyła z 72 USD za baryłkę przed wojną do prawie 120 USD w szczycie — wzrost o ponad 65%. Ceny paliw na stacjach wzrosły w skali kraju o 37% do 4,10 USD za galon.

MFW odpowiedział, obniżając prognozę globalnego wzrostu na 2026 r. do 3,1% i podnosząc perspektywę inflacji do 4,4%.

Rentowności obligacji skarbowych wzrosły o 50 punktów bazowych do 4,4%, gdy ścieżka cięć stóp Fedu znacznie się przyciemniła.

S&P 500 spadł o 8% od początku wojny do minimów z 30 marca. Pięć kolejnych tygodni spadków — seria, która zdarzyła się tylko dwukrotnie w ciągu piętnastu lat.

Przez chwilę rynek wydawał się traktować konflikt z taką powagą, jaką sugerowały dane makro.

Od dna do rekordu w trzy tygodnie

Do 15 kwietnia S&P 500 przekroczył 7,000 po raz pierwszy w historii. Nasdaq odbił o ponad 18% od marcowych minimów.

Odbicie od dna do rekordów było szybsze niż ożywienie po COVID w 2020 r. i szybsze niż odbicie po szoku taryfowym w kwietniu 2025 r. Wojna wciąż trwała.

Cieśnina pozostawała w praktyce zamknięta. Przywództwo Iranu było podzielone i nie reagowało przy stole negocjacyjnym.

Początkowym katalizatorem było dwutygodniowe zawieszenie broni ogłoszone 7 kwietnia, które wywołało masowe zakrywanie krótkich pozycji po tym, jak fundusze hedgingowe przez tygodnie budowały pozycje sprzedażowe.

Ta mechanika dała rajdowi początkowy impuls.

To, co go utrzymało, to kombinacja czynników w dużej mierze niezwiązanych z sytuacją geopolityczną.

86% spółek z S&P 500, które raportowały wyniki, pobiło oczekiwania analityków, akcje spółek zajmujących się AI i producenci półprzewodników wznowili strukturalny trend wzrostowy, a inwestorzy podjęli to, co traderzy zaczęli nazywać handlem „TACO” — skrót od „Trump Always Chickens Out” — kupując każdy spadek przy założeniu, że Trump zdeeskaluje, zanim ból ekonomiczny stanie się politycznie nie do zniesienia.

W poniedziałkowy poranek Iran przesłał Waszyngtonowi nową propozycję za pośrednictwem pakistańskich mediatorów. Iran jest gotów ponownie otworzyć Cieśninę Ormuz, przedłużyć zawieszenie broni w kierunku trwałego zakończenia wojny oraz odłożyć negocjacje nuklearne na późniejszy etap.

I nagle rynki kontynuują rajd w sesji przed otwarciem.

Dlaczego liczba w nagłówku indeksu może wprowadzać w błąd

Spółki technologiczne stanowią niemal połowę kapitalizacji S&P 500 i opierają się na zupełnie odrębnym zestawie fundamentów, opartym na wydatkach na infrastrukturę AI, przychodach z chmury i popycie na półprzewodniki, które w dużej mierze są odporne na ceny ropy.

Wyłączając „Magnificent Seven” i ich spółki powiązane z AI, reszta indeksu miała znacznie trudniejsze dwa miesiące.

Europa i Azja, znacznie bardziej zależne od importu energii z Bliskiego Wschodu, zanotowały spadek indeksu MSCI ex-US o ponad 10% tylko w marcu.

Amerykańscy konsumenci płacą 4,10 USD za galon na stacjach.

To, co wygląda jak szeroka odporność rynku, w dużej mierze jest efektem kilku megaspółek technologicznych pociągających indeks do rekordów, podczas gdy sektory wrażliwe na energię pochłaniają rzeczywiste straty pod powierzchnią.

Malejący efekt nagłówków o pokojowych porozumieniach

Wzorzec behawioralny, który warto uważnie obserwować, to nie same rajdy, lecz malejąca ich skala.

Za każdym razem, gdy ogłaszane jest nowe porozumienie, rynek rośnie, ale pozytywne reakcje na kolejne ogłoszenia słabną, a inwestorzy zaczynają odczuwać zmęczenie.

Rynki zostały uwarunkowane przez piętnaście lat, w których każdy większy kryzys — od szoku zadłużeniowego w Europie, przez COVID, aż po zeszłoroczną zmienność związaną z taryfami — był ostatecznie rozwiązywany poprzez interwencje polityczne.

Kupowanie spadków było najbardziej konsekwentnie zyskowną strategią w nowoczesnej erze inwestowania, a ta historia wyników kształtuje dziś sposób przetwarzania ryzyka, często zanim podstawowe fakty się rozstrzygną.

Problem sekwencjonowania w nowej propozycji Iranu

Najnowsza oferta Iranu zawiera szczegół strukturalny, który rynki wydają się pomijać w wycenie.

Dwa deklarowane cele wojenne Trumpa to pozbawić Iran zapasów wzbogaconego uranu i zawiesić wzbogacanie na co najmniej dekadę.

Propozycja irańska ustawia sekwencję tak, że najpierw otwierana jest Cieśnina Ormuz i znoszona blokada, a negocjacje nuklearne zaczynają się dopiero potem.

Taka sekwencja przywróciłaby Iranowi główne źródło przewagi negocjacyjnej, zanim Waszyngton uzyskałby choćby jedno ustępstwo w sprawach nuklearnych.

Biały Dom otrzymał propozycję, ale nie zasygnalizował gotowości do jej rozważenia na tych warunkach.

To oznacza, że rynki stoją przed węższym zestawem realistycznych krótkoterminowych scenariuszy, niż odzwierciedlają bieżące ceny. Wojna trwa, ropa utrzymuje się znacznie powyżej 100 USD, a prognozy wyników na II kwartał są pisane przy założeniu szoku energetycznego, a nie przedwojennych warunków.

Negocjacje ponownie upadają, a Cieśnina pozostaje zamknięta przez drugą połowę roku. Albo osiągane jest porozumienie na warunkach znacznie odbiegających od pierwotnych celów nuklearnych Trumpa.

S&P 500 przy poziomie 7,000 wycenia czyste rozwiązanie. Obraz dyplomatyczny w tym tygodniu tak nie wygląda.

Ostatecznie jest to rynek, który został tak gruntownie wytrenowany przez powtarzające się interwencje polityczne — luzowanie ilościowe, cofnięcia taryf, zwroty Fedu, ogłoszenia zawieszeń broni — że stracił zdolność wytrzymania prawdziwej niepewności.

Domyślnie przechyla się ku optymizmowi, ponieważ optymizm był nagradzany za każdym razem przez niemal półtorej dekady.

Mięśniowa pamięć kupowania spadków przysłoniła analityczny instynkt, by zadać pytanie: a co jeśli tym razem się to nie rozwiąże?