Wywiad: Maleeha Bengali z MB Commodities o tym, dlaczego ZEA opuściły OPEC

Zaskakujące opuszczenie OPEC przez Zjednoczone Emiraty Arabskie oznacza punkt zwrotny w światowej polityce energetycznej, sygnalizując przesunięcie od dyscypliny kartelowej w kierunku strategii rynkowej — nawet gdy Cieśnina Ormuz pozostaje zatkana wskutek zakłóceń wynikających z działań wojennych.

Ruch ten zakończył prawie sześć dekad członkostwa i pozbawił kartel jego trzeciego co do wielkości producenta, będąc jednym z najbardziej znaczących odejść w historii OPEC.

W ekskluzywnej rozmowie z Invezz, Maleeha Bengali, założycielka i zarządzająca portfelem w MB Commodities Capital oraz autorka MB Commodity Corner, wyjaśnia, dlaczego ZEA odchodzą od limitów produkcji narzucanych przez Arabię Saudyjską, jak termin decyzji koreluje z konfliktem regionalnym oraz co to oznacza dla cen ropy, spójności OPEC i przyszłości globalnych rynków energetycznych.

Bengali powiedziała Invezz, że odejście osłabi wpływ OPEC+ na rynek ropy, ponieważ ZEA będą dążyć do maksymalizacji przychodów z ropy. 

Poniżej skrócone fragmenty rozmowy;

Invezz: Co w praktyce sygnalizuje wystąpienie ZEA z OPEC dla ich długoterminowej strategii energetycznej?

Maleeha Bengali: Chcą maksymalizować przychody z ropy, zamiast podporządkowywać się strukturze narzucanych limitów OPEC, którą w dużej mierze zarządza Arabia Saudyjska. 

Oba kraje mają różne progowe ceny równowagi fiskalnej po uwzględnieniu planów rozbudowy.

Dodatkowo ZEA zostały bardziej dotknięte przez wojnę, więc starają się to w maksymalnym stopniu zrekompensować.

Invezz: Jak istotne jest timing tej decyzji, ogłoszonej w trakcie trwających zakłóceń w Cieśninie Ormuz?

Maleeha Bengali: Nie wpłynie to na ceny dziś, ale przygotowuje grunt pod możliwość pompowania tak dużo, jak się da, dla wszystkich rynków, gdy tylko Cieśnina zostanie udrożniona lub gdy wojna się uspokoi.

Ponadto coraz wyraźniej widać różnice w ich sojuszach regionalnych (Pakistan/Egipt/Turcja/Iran) w porównaniu z ZEA, które są bliżej związane z Izraelem i Stanami Zjednoczonymi.

W miarę przedłużania się konfliktu mapa sojuszy się zmienia, więc decyzja ta idzie w parze z tymi zmianami. ZEA zaczyna myśleć samodzielnie.

Osłabienie wpływu OPEC

Invezz: Czy odejście ZEA osłabi spójność OPEC+ w krótkim czy długim terminie?

Maleeha Bengali: Odejście ZEA osłabi wpływ OPEC w przyszłości, ponieważ ZEA i Arabia Saudyjska były dwoma członkami dysponującymi największą nadwyżkową mocą wydobywczą i to one mogły zmniejszać lub zwiększać produkcję, aby utrzymać pożądany poziom cen.

ZEA dysponowały zdolnością produkcyjną do 5 million barrels per day. Jednak ich wydobycie było ograniczane przez ustalone limity kwot OPEC.

Gdy przepływ ropy się ustabilizuje lub ZEA skutecznie skierują go alternatywnym rurociągiem, nie będą już ograniczone kwotami OPEC.

Arabia Saudyjska pozostanie największym członkiem w grupie, ponieważ nawet Rosja dąży do wypompowania jak największej ilości, potrzebując cen powyżej $75/bbl na finansowanie wojny z Ukrainą.

To z pewnością osłabi spójność OPEC, ponieważ teraz to głównie Arabia Saudyjska dysponuje największą nadwyżkową mocą wydobywczą – ZEA również miały nadwyżki.

Produkcja i wpływ na ceny

Invezz: Ile dodatkowej ropy ZEA realistycznie może wprowadzić na rynek teraz, gdy nie są już związane kwotami?

Maleeha Bengali: Produkcja ropy w ZEA, która spadła do 2.2 million barrels per day (bpd) z poziomu przedwojennego około 3.8 million bpd, była dotąd ograniczona kwotą OPEC+ w okolicach 3 million bpd, pomimo posiadania zdolności produkcyjnej rzędu około 5 million bpd. 

Kraj bada alternatywne opcje zwiększenia eksportu.

Obecnie przekierowany rurociąg może obsłużyć maksymalnie 1.8 million bpd, ale ZEA budują nowy rurociąg, by zwiększyć swoją zdolność eksportową.

Invezz: Czy ten ruch jest napędzany przede wszystkim przez ekonomię, geopolitykę, czy przez oba czynniki?

Maleeha Bengali: Ekonomia odgrywa dużą rolę. Geopolitycznie ZEA są w tej wojnie bardziej zbliżone do USA/Izraela; ich działania w ostatnich latach w Somalii/Sudanie oraz nieporozumienia z Arabią Saudyjską były wyraźne.

Ale wcześniej zawsze słuchały Arabii Saudyjskiej. Od podpisania Porozumień Abrahamowych w 2020 roku ZEA zmieniły się i dążą do roli większego gracza w regionie.

Ukryta konkurencja między Arabią Saudyjską a ZEA często pozostawała niezauważona, bo Bliski Wschód zwykle postrzegano jako jednolitą całość.

Obecnie obraz po wybuchu konfliktu, a w szczególności różne sojusze z krajami takimi jak Iran czy Pakistan, dodatkowo ich od siebie oddalają.

Invezz: Jaki wpływ będzie to miało na światowe ceny ropy w nadchodzących miesiącach?

Maleeha Bengali: Jeśli dojdzie do zawieszenia broni, ceny będą w przedziale $80-$85/bbl.

Powrót do tego poziomu zajmie czas, ale wszystko zależy od tego, czy USA i Izrael zdecydują się ponownie uderzyć w Iran i zniszczyć jego infrastrukturę.

To dynamiczna sytuacja, która zmienia się z dnia na dzień. 

Konsekwencje decyzji ZEA

Invezz: Jak inne państwa OPEC powinny zareagować na decyzję ZEA?

Maleeha Bengali: Każdy z obecnych członków OPEC najprawdopodobniej pójdzie własną drogą, ponieważ nie są tak duzi jak Arabia Saudyjska czy ZEA.

Kraje z większą zdolnością produkcyjną, takie jak Iran czy Wenezuela (których działania są obecnie w pewnym stopniu uwarunkowane przez USA), prawdopodobnie będą dążyć do zwiększenia wydobycia.

Invezz: Czy ta decyzja wzmocni czy osłabi wpływ ZEA na globalnych rynkach energetycznych?

Maleeha Bengali: Skoro ZEA będą produkować i pompować kierując się czystą ekonomią, oznacza to, że rynek ropy będzie mógł poruszać się w oparciu o popyt/podaż, a nie kontrolę cenową.

W efekcie ich udział rynkowy będzie większy — będą pompować więcej przy wyższych cenach i odwrotnie.

Ryzyka i możliwości

Invezz: Jakie są największe ryzyka i możliwości dla ZEA po opuszczeniu OPEC?

Maleeha Bengali: Największym ryzykiem jest to, że są zdecydowanie usytuowane po stronie Izraela i Stanów Zjednoczonych, przeciwko Iranowi — swojemu najbliższemu sąsiadowi.

Dlatego obrona jest teraz kluczowa dla nich, ale też na wypadek przyszłych konfliktów.

Ich możliwości to stawanie się większym graczem i większe zaangażowanie w politykę ekspansywną w Afryce i na arenie międzynarodowej w sojuszu z USA i Izraelem.

Ponadto zmieni to sposób, w jaki ekspaci postrzegają ZEA jako miejsce prowadzenia biznesu, zważywszy na konieczność ścisłej kontroli finansowej i odbudowy wizerunku.

Radzić sobie będą dobrze, ale struktura mieszanki gospodarczej się zmieni, podobnie jak premia za ryzyko. ZEA przestaną być z automatu uznawane za bezpieczną przystań.

Już widać przepływy kapitału do Hongkongu i Singapuru, na przykład, gdy inwestorzy mają inne opcje.

Invezz: Na koniec — które kraje konsumujące ropę mogą skorzystać na odejściu ZEA z OPEC?

W przyszłości ceny będą opierać się na rzeczywistym popycie i podaży, a nie będą sztucznie tłumione przez ograniczenia produkcyjne.

Ceny ropy były zbyt wysokie jeszcze przed wojną, mimo istniejącej nadwyżkowej mocy wydobywczej.

Argumentowaliśmy, że po COVID-19 i przed wojną z Iranem realna cena ropy powinna była wynosić około $50-$60/bbl, ale OPEC celowo wstrzymywał 10 million barrels per day przez znacznie dłuższy czas niż to było konieczne, a następnie Arabia Saudyjska wprowadziła dodatkowe dobrowolne cięcia przez kolejne trzy lata, zanim ostatecznie podniosła produkcję.

Utrzymywałem, że gdyby pozwolono podaży być taką, jaka była, rynek ropy znalazłby równowagę dużo wcześniej, a popyt mógłby lepiej się odbudować.

Ale OPEC wciąż ograniczał produkcję, ponieważ obawiał się zbyt gwałtownego spadku cen.

Krótkoterminowy ból dla długoterminowego zysku byłby lepszy, ale zainwestowali zbyt wiele i potrzebują dolarów z ropy, aby sfinansować swoje plany.

W krótkim terminie kraje nie odnoszą korzyści z powodu przerw w podaży, lecz z czasem będzie to bardziej wolny rynek udziału w rynku dla wszystkich.