Ropa poniżej 80 USD na nadziejach o żegludze; droga do normalnych dostaw wciąż ryzykowna

Ceny ropy spadły w czwartek, ponieważ inwestorzy zakładali, że postępy między Iranem a Omanem mogą przybliżyć ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, choć nowe zagrożenia dla żeglugi na Morzu Czerwonym powstrzymały rynek przed traktowaniem porozumienia jako jednoznacznego zakończenia kryzysu dostaw w regionie.

Kontrakty futures na ropę Brent spadły o 0,4% do 79,12 USD za baryłkę do godz. 4:18 GMT, ponownie schodząc poniżej 80 USD. West Texas Intermediate (WTI) obniżył się o 0,6% do 74,80 USD.

Ruchy te pozostawiły oba benchmarki w pobliżu poziomów osiągniętych po tymczasowym porozumieniu USA–Iran w czerwcu, kiedy traderzy po raz pierwszy spodziewali się ożywienia eksportu z Zatoki.

Optymizm wokół Ormuz obniża premię za ryzyko

Iran i Oman uzgodniły współrzędne proponowanej trasy żeglugowej przez cieśninę i finalizują wspólne oświadczenie.

Teheran wskazał, że ustalenie to będzie nadal zależało od tego, czy mocarstwa zewnętrzne, w szczególności USA, nie będą utrudniać procesu.

Nowy schemat mógłby skierować statki wchodzące do Zatoki na trasę kontrolowaną przez Iran, podczas gdy ruch wychodzący byłby nadzorowany przez Oman.

Taka konstrukcja pozostaje politycznie wrażliwa, ponieważ Waszyngton sprzeciwiał się wszelkim ustaleniom, które pozwoliłyby Teheranowi kontrolować dostęp lub pobierać opłaty na jednym z najważniejszych korytarzy energetycznych świata.

Ekonomista Nomura, Yuki Takashima, powiedział, że postęp rozmów zachęcił do ponownej presji sprzedażowej na ropę.

Zauważył, że ceny powróciły do poziomów widzianych wokół tymczasowego porozumienia z 17 czerwca, co koncentruje rynek na pytaniu, czy USA i Iran potrafią przekształcić kolejne tymczasowe porozumienie w trwałe rozwiązanie.

Stawka pozostaje wysoka. Cieśnina Ormuz przewoziła 20,9 miliona baryłek dziennie w pierwszej połowie 2025 r., co odpowiada około 20% globalnego zużycia ropy.

Rurociągi Arabii Saudyjskiej i ZEA mogą ominąć drogę morską, ale ich łączna alternatywna przepustowość pokrywa jedynie ułamek normalnych przepływów.

Porozumienie żeglugowe nie zakończy ograniczeń w podaży

Reakcja rynku sugeruje, że traderzy oczekują, że porozumienie odblokuje więcej baryłek z Zatoki.

Tymczasem fizyczne eksporty wciąż są dalekie od normy. Wysyłki ropy surowej i kondensatu z Zatoki w lipcu były około 40% poniżej poziomów sprzed wojny, co pokazuje, że postęp dyplomatyczny nie przełożył się jeszcze na pełne ożywienie ruchu tankowców.

Analitycy ING uważają, że kierunek bezpośrednich negocjacji USA–Iran jest czynnikiem decydującym.

Bez postępu między Waszyngtonem a Teheranem, twierdzą, że zakłócone przepływy energetyczne raczej nie wrócą do normy w sposób trwały, nawet jeśli Iran i Oman uzgodnią techniczne szczegóły trasy.

Energy Information Administration (EIA) spodziewa się, że globalna produkcja i handel zbliżą się do poziomów sprzed konfliktu do końca roku.

Prognozuje, że Brent uśredni się na poziomie 74 USD za baryłkę w trzecim kwartale, jednak prognoza ta zakłada, że odzyskiwanie podaży z Zatoki będzie kontynuowane bez kolejnych poważnych zakłóceń.

ING z kolei ostrzegł, że ruch w Ormuz pozostaje poniżej poziomów sprzed wojny, a ponowna eskalacja militarna mogłaby szybko zakłócić odbudowę podaży.

Obecne prognozy ING zakładają, że Brent uśredni się w trzecim kwartale na poziomie około 80 USD, po czym osłabnie w dalszej części roku.

Ataki na Morzu Czerwonym i zapasy w USA ograniczają spadek

To założenie jest już wystawiane na próbę poza obszarem Ormuz.

Jemeńscy Huti związani z Iranem oświadczyli, że zaatakowali saudyjskie tankowce naftowe w pobliżu Yanbu i w Zatoce Adeńskiej, rozszerzając ryzyko na trasy Morza Czerwonego używane do kierowania ropy z dala od Zatoki Perskiej. Arabia Saudyjska nie potwierdziła tych ataków.

Dane o zapasach w USA dodały kolejny sygnał niedźwiedzi.

Zapasy komercyjnej ropy wzrosły o 2,5 mln baryłek do 407 mln w tygodniu kończącym się 31 lipca, wbrew oczekiwaniom spadku, ponieważ wzrosły importy, a wykorzystanie mocy rafineryjnych zmalało.

Zapasy mimo to pozostały około 6% poniżej pięcioletniej średniej sezonowej.

Ropa więc utknęła między dyplomatyczną nadzieją a wciąż kruchym systemem dostaw. Wiarygodne porozumienie w sprawie Ormuz mogłoby ściągnąć Brent w okolice środkowych 70 USD za baryłkę, a WTI bliżej 70 USD.

Dopóki ruch tankowców, eksporty z Zatoki i bezpieczeństwo na Morzu Czerwonym nie poprawią się jednocześnie, premia geopolityczna prawdopodobnie nie zniknie całkowicie.