Fed, Trump i kruszejąca premia zaufania — idealna burza dla dolara

Obecnie pojawia się więcej artykułów o dominacji dolara niż jest jego nabywców. Każdy ma swoje zdanie. Większość albo panikuje, albo bagatelizuje.

Oto, co naprawdę się dzieje.

Liczby nie kłamią, ale też nie mówią całej prawdy

Indeks DXY wynosi około 98 na połowę kwietnia 2026 r., spadł o około 1.45% w ciągu ostatniego roku i niemal 10% w ujęciu szeroko ważonym handlowo od początku drugiej kadencji Trumpa.

Spadek jednak nie był stopniowy. Następował gwałtownymi, ostrymi zrywami, co jest technicznie nietypowe dla waluty o tak ogromnych dziennych wolumenach transakcji, przy których gwałtowne ruchy powinny być niemal niemożliwe.

Chaos taryfowy z kwietnia 2025 był jednym z nich. Eskalacja na Grenlandii w styczniu 2026 była kolejnym.

Waluta, która porusza się w ten sposób, to waluta, której wiarygodność jest aktywnie wystawiana na próbę.

W zakresie inflacji CPI za marzec wyniósł 3.3% rok do roku, najwyżej od maja 2024, w dużej mierze napędzany przez szok energetyczny po faktycznym zamknięciu Cieśniny Ormuz.

A potem, zaledwie w zeszłym tygodniu, PPI wyniósł 0.5% miesiąc do miesiąca wobec konsensusu 1.2%, a bazowy PPI 0.1% wobec oczekiwanych 0.6%. To istotne rozminięcie się z oczekiwaniami.

Presja cenowa w górnym odcinku łańcucha (upstream), kanał zasilający przyszłą inflację konsumencką, nie nabiera tempa tak, jak ostrzegali jastrzębie.

EUR/USD jest obecnie powyżej 1.18, Bitcoin przekroczył $74,000, a popyt na bezpieczne przystanie, który chwilowo podbił DXY powyżej 100 w marcu, prawie całkowicie się rozwiązał.

Dwa filary podtrzymujące dolara pękają jednocześnie

Przez ostatnie kilka tygodni dwie rzeczy powstrzymywały dolara przed dalszym spadkiem. Pierwsza to popyt na bezpieczne przystanie wynikający z konfliktu w Iranie.

Druga to obawa, że inflacja napędzana przez ropę zmusi Rezerwę Federalną do podwyżek stóp, co poszerzyłoby różnice stóp procentowych na korzyść dolara.

Oba teraz jednocześnie słabną, i ma to większe znaczenie niż jakikolwiek pojedynczy wskaźnik.

Wiceprezydent Vance wskazał na "znaczny postęp" w pierwszej rundzie rozmów z Iranem w Pakistanie, choć porozumienie nie zostało osiągnięte.

Druga runda oczekiwana jest przed wygaśnięciem zawieszenia broni. Jeśli dyplomacja się utrzyma, ropa spadnie, oczekiwania inflacyjne osłabną, a argumenty za utrzymaniem wysokich stóp szybko stracą siłę.

Fed utrzymał stopy na poziomie 3.50%–3.75% na marcowym posiedzeniu, prognozując jedną obniżkę w tym roku, chociaż ta prognoza powstała przed słabym odczytem PPI.

Oczekiwania co do obniżek stóp są teraz cicho przesuwane do przodu, a każdy punkt bazowy spodziewanego łagodzenia to przeciwność dla dolara w stosunku do euro, jena i funta.

Kadencja Jerome'a Powella wygasa 15 maja.

Nowy przewodniczący Fed, oczekiwany Kevin Warsh, wprowadza dodatkową warstwę niepewności instytucjonalnej, której menedżerowie rezerw, nieznani z podejmowania niepotrzebnego ryzyka, nie zignorują.

De-dolaryzacja jest realna

Udział dolara w globalnych rezerwach walutowych spadł z 72% w 2001 r. do około 57% dziś, według danych IMF COFER.

To spadek o 15 punktów procentowych w ciągu 25 lat.

Jednak badania Brookings wykazały, że po odfiltrowaniu efektów wyceny, czyli mechanicznego spadku udziału dolara, który następuje, gdy dolar po prostu traci na wartości, aktywna rotacja rezerw od dolara wśród menedżerów rezerw była znacznie mniejsza, niż sugerują nagłówkowe dane.

Euro, oczywisty beneficjent, praktycznie nie zrobiło postępów.

Prawdziwą historią jest złoto. Banki centralne rynków wschodzących, na czele z Chinami, Rosją i Turcją, więcej niż podwoiły udział złota w swoich rezerwach w ciągu ostatniej dekady, z 4% do ponad 9%, według JP Morgan.

To nie jest typowy handel surowcami.

To suwerenna polisa ubezpieczeniowa przeciwko temu, co Farrell i Newman w swojej książce "Underground Empire" nazywają uzbrojoną współzależnością: wykazanej skłonności rządu USA do używania dostępu do dolara jako broni geopolitycznej.

Kiedy zamrażasz rezerwy Rosji i odcinasz Iran od SWIFT, nie karzesz tylko Rosji i Iranu.

Komunikujesz każdemu niebędącemu sojusznikiem podmiotowi suwerennemu na Ziemi, że rezerwy dolarowe są aktywami politycznymi, a nie neutralnymi.

Racjonalna odpowiedź na taki sygnał to dokładnie to, co obserwujemy.

Dokąd teraz zmierza dolar?

Większość instytucjonalnych prognostyków zakłada, że DXY ustabilizuje się w niskich–średnich 90 do końca roku, zakładając deeskalację sytuacji w Iranie i powrót Fed do ścieżki obniżek.

Utrzymujący się powrót powyżej 103 wymagałby albo całkowitego załamania zawieszenia broni, albo istotnego zwrotu w kierunku podwyżek stóp, z których żaden nie jest obecnie scenariuszem bazowym.

Marcowe dane handlowe Chin dodają kolejny element. Wzrost eksportu wyniósł 2.5% rok do roku wobec prognoz 8.6%, załamując się z 39.6% w lutym, gdy wyprzedzające naliczanie ceł gwałtownie się odwróciło.

Rzeczywiste osłabienie chińskiego silnika eksportowego zmniejsza globalny popyt na rozliczenia handlowe denominowane w dolarze i zwiększa presję na Pekin, by stymulował gospodarkę wewnętrznie, co historycznie dodaje presję deflacyjną na ceny dóbr globalnych.

To w końcu działa deflacyjnie wobec USA, co daje Fedowi więcej przestrzeni do obniżek, a to jest negatywne dla dolara.

Głębszy wniosek nie dotyczy poziomów cen. Transakcyjna dominacja dolara — udział w 89% wszystkich transakcji FX, w których występuje po jednej stronie — pozostaje zasadniczo niekwestionowana.

Żadna konkurencyjna waluta nie ma infrastruktury prawnej, głębokości rynku ani instytucjonalnej wiarygodności, by zastąpić ją na dużą skalę.

Ostatecznie rola dolara jako systemu operacyjnego świata nie eroduje.

To, co się eroduje, to automatyczna premia zaufania, która jej towarzyszyła, założenie, że aktywa dolarowe są politycznie neutralne, instytucjonalnie stabilne i nieskończenie płynne niezależnie od kontekstu geopolitycznego.

Tę premię budowano przez dziesięciolecia. Rachunek za tak swobodne jej wydawanie zaczyna się pojawiać.